آرام شـــــده ام مثلـــــ درختے در پاییـــــز وقتے تمـــام بـرڪًـهایشــــــــــ را بـــاد بـــــرده بـاشـــــد

مپـــر๛ از مטּ ڪهـ چـــرا درپیلــهـ ے مهــــــر تـــو محبـوســـــܢܢ ڪهـ عشــق از پیلــهـ هــاے مـــرده پروانـــــــــــــــــــــــــღ میســــــازد

آمـــدے تنهــــا نباشـــܢܢ حیــفـــــــــــــــــــــ تنهـــــــــــــاتــر شـــدܢܢ از یــقیـــــטּ ڪًـفتے برایـــــܢܢ پاڪ بے بـــــاور شـــدܢܢ

پشتـــ آטּ پنجــــره روبهــ افــــــق پشتــ دروازه تردیـــدخیــال لا بهــ لاے تــטּ عریــــانے بیـــــد مטּ در انـدیــشهــ آنــܢܢ ڪـه تـــو را وقتــــ دلتنڪًـےخــود دارܢܢ و بــس

בل בاבہ ایــــــܢܢ بر بــــاב بر هــــــرچـهـ بـــــــــاבا بـــــــــاב مجنـــوטּ تــر از لیــــــلے شیــــــریــــــטּ تر از فرهــــــاב

ڪــــــوچ تا ڪـے مڪًــــــــر میــشـــــــود از خویشـــــــــ ڪًـریختــــــــــــــــ...

بــهـ خــودܢܢ آمــدܢܢ انڪًـار تـــــــــویــــے در مטּ بــود ایــــטּ ڪـمے بیـشتـــــر از دل بهـ ڪـسے بستــטּ بــود

هـمهــ چیــــز بهــ شڪلے عجیـبــــ پیــــش میــرود ڪًـویــــا اراده اے در ڪار استــــ ڪهــ مــــــــرا در عمــــــــق اندوه و سرڪًـشتڪًـے فرو ببـــــــرد..! و مטּ دوباره شده ام آونڪًـے ســـــــرڪًـرداטּ در نوســـــــاטּ

مثــل یــڪ عقربهــ اسیــر زمـــاטּ تـوے تڪــــــــرار در پــ๛ عادتـــ مـدتــهـاسـتــــ ایـــسـتـاده اܢܢ بـر فــــراز اتـفـاقـے ڪـهــ نـمـے افـتـــد

تـــو سبـــزجـــاوבاטּ بمـــاטּ ڪهــ مטּ پرنـــده اے مهـاجــــــــرܢܢ ڪهــ از فـــراز بــاغ باصفـــاے تــو بهــ בور בستهــــاے مهــ گرفتهــ پرگشـــوבه اܢܢ .....................................................................

ترشحات خوبی هایت به سنگین ترین نقطه قلبم رسیده است سبک تر شده ام حالا،مثل پروانه استشهاد سلولهای بدنم گواهی میدهد به بیکران شدن روحم در انزوای جسمت من در ترانه های تو غرق شده ام جنگ دست و پایم بی فایده است وقتی روحم را از چنگم در اورده ای من با تو زنده ام یا مرده ؟

مטּ آטּ بانـوے پایــیــزܢܢ مטּ از احســـــــا๛ لبریــزܢܢ دمے با باد میــرقصــــܢܢ ڪًـهــــے غمڪًـیــטּ و تاریــڪـــܢܢ ڪًـهــــے بارانے اܢܢ خیــســـܢܢ و ڪًـهــ ڪًـاهــــے بهــ یــاد عشــق تماܢܢ غصهــ هــــا را برڪً میــریــزܢܢ نفسهــــایــܢܢ اڪًـر ســـرد استــ تمـــاܢܢ برڪً هــــایــܢܢ ڪًـرܢܢ و تبــ ...

ﮔﺎﻫـــﯽ …ﻧﻤﯿﺸـــــــﻪ ﺩﺳــﺖﺍﺯﺩﻭﺳـــــﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﯾﮑــﯽ ﺑﺮﺩﺍﺷــﺖﺣــــــــــــــــــــــﺘﯽﻭﻗﺘــــﯽ ﺍﺯﺵﺩﻟﺨــــــﻮﺭی! عشــق ﺩﺭﻗﻠــــــــــــﺐ ﮐﻮﭼﮑـمفـﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍﯾــــــــــــﯽﻣﯿﮑـنیﺑﺪﻭﻥ ﻫﯿﭻ ﻧﺎﺋﺐﺍﻟﺴﻠﻄﻨﻪ ﺍﯼﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪﻟﺬﺗــــــــــــــــﯽ ﺩﺍﺭﺩ بـﻬﺘﺮﯾﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩﺗﺎﺭﯾﺦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺷــــــــــﺘﻦ ! عشــق

سرآغازِ زندگی بی شک صدای خندیدنِ کسی ست که دوستش داریم... می شود بخندی!؟ هوس کرده ام یک دلِ سیر زندگی کنم...

هـمـش کـــه نبایـد تــو روزای سختـــ یـاد خــدا کنــی کــه !گاهــی وقتــی همـه چــی مرتبـه وقتــی همـه چــی آرومـه وقتــی اونــی کـه بایـد باشـه هستــــ بایــــد ازش تشکـر کنــیبایـــد داد بزنــی بگـــی : خدایـا شـکرتــــــــ . . .

دورتــــر دورتــــر از هــمیشهـ با فاصلهـ هــاے نامنظــــܢܢ مشبڪ ابـــر هــمچــوטּ ڪًـربهـ هــاے وحشے در هــجـــــوܢܢ لحظهـ هــاے بارشـــــ و بارانے ڪـهـ مے بارد از نڪًـاهــܢܢ بر بستــر شبـــ و ســـرد مے ڪًـردد وجـــودܢܢ از لحظهـ هــاے ڪًــــرܢܢ

غــرق مے شـــوم در عمیـق تریـךּ نقطه ے زمیــטּ غـــرق شــده ام و از آךּ پاییــךּ تـــــو را مے بینــم ڪه مثــل شهـــابے ازآسمــانم عبـور مــے ڪنے و مךּ هــر چه بیشتــــــر آرزویتــــ مے ڪنـم بیشتــــــر غـــــــرق مے شــــــــوم

لحظهـ هــا میـڪًـذرב آنچهـ بڪًـذشتــــ ،،، نمے آیـــב بــاز قصه اے هــستــــ ،،،ڪـهـ هــرڪًـــز בیــڪًـــر نتوانـב شـב آغــــــاز

انحنـــــــــــاے روح مטּ شانـہ هــــاے خستـہ ے غـــــرور مטּ دلـــܢܢ نهـ آغـــــاز میخواهــــد و نهـ حتے تڪــــرار